İlk yudumun ardından

Buz gibi bir biranın ilk yudumu geçiyor boğazımdan ve bu akşam kaybedeceğim çok şey var. Ve yapabileceğim tek şey ise sadece kendim olmak. Üç mum yanıyor sağ yanımda; birisi kocaman bir kalp şeklinde lakin içi oyuluyor gitgide, eriyor. Buna rağmen aydınlatıyor önümü. Diğer ikisi ise destekçisi onun adeta. Kalbimin derinliklerinde ağlayacak yer kalmadı aslında ama oraya gidip görmek istiyorum geriye kalanları. Bunun için gözlerimi al benden. Tüm dünyevi şeylerden kurtar bir dakikalığına. Ve ben kendi kalbime ineyim, keşfedeyim aslında ebedi yalnızlığımı. Sorgulamam gerek hala neden devam ettiğimi tüm bunlara. Belki de tam da kendi içime girdiğimde beni karşılayan senin gözlerin olur. Hemen ardından ağlar gözlerim, ellerindeki gözlerim.
Bilirsin, gün geceyi öldürür şafak vakti ve gece de iki günün arasına girer ve böler onları. Geceyi severim ben ikisinin arasından. Karanlık olduğu için diye düşünmüş olmalısın. Hayır. Karanlık diye bir şey yoktur. Sadece “ışıksızlık” vardır. Ve tıpkı gözlerimi benden aldığındaki gibi ışığın yokluğunda da kendimi daha iyi görürüm. Sorumluluklarım, kimliklerim, hayatımın içindeki ben değil, sadece kendimi görürüm, çırılçıplak. Tüm gerçekliğimle kendimi görürüm. Yapayalnız yürüyen ve hiç kimse gibi hissetmeyen kendimi. Bazen bu halde beni biri bulacak diye umarım. Gördükleri ben ben değilim zira. Işığın yokluğunda ben varım, ben çıkarım ortaya. Özgürce dolaşırım ruhların ıssız sokaklarında.
Paramparça vicdanlar bulvarında biraz zaman harcamayı severim. Siz ölümlüler buraları pek bilmezsiniz. Çok gelmezsiniz buralara. Yatağa girdiğiniz an ile uykuya daldığınız an arasında bazen korkularınız sizi buraya atmadıkça hiç gelmezsiniz ve geldiğinizde ise çıkışı ararsınız. Oysa ben çok severim sizi izlemeyi, sizin acziyetinizi ve merhamet talebinizi. İzin vermem vicdan azabından kurtulmanıza. Tüm çıkışları kapatırım ki yaptığınızın cezasını en adil şekilde ödeyin. Işığın yok olduğu anda ben çıkarım karşınıza. Adaleti sağlarım. Canını yaktıklarınız adına canınızı yakarım.