Uyumadığım bir sabaha uyanmak aslında hep zor olurdu. Gün bugünse eğer sabah olmuşken uyumak aslında öldürmek o sabahın ait olduğu günü. Arkasında yaşayamadığım şeytanların uzağında bir sabah. Hep senin için beklediğim yerde buldum kendimi. Seni de karşımda. "Nerdeyim ben" diye zıplasan da yerinden, silsen de silüetini kendi haklı sebeplerinle, bölünmüş bir hayat değil bu. Kapının hemen ötesindeyim. Kurtarıcın olacağız. Seni kurtaracağız. Kal. Lütfen Kal. Kendi değişimimin içinde hala saklı kalan bir parçan var. Gün gelecek mi yine. Cebimde yine bir yüzükle. Oturduğum yerden kalmamanın verdiği inatla, hiç bende olmayacak o inançla. Kimin siyah beyazındayım?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder